У пачатку сакавіка лідар венгерскай апазіцыйнай партыі “Ціса” Петэр Мадзьяр заявіў, што прэм’ер-міністр Віктар Орбан запрасіў у краіну супрацоўнікаў спецслужбаў Расіі для ўмяшання ў парламенцкія выбары, прызначаныя на 12 красавіка. У публікацыі на сваёй старонцы ў Facebook Мадзьяр сцвярджае, што некалькімі тыднямі раней у Будапешт пад дыпламатычным прыкрыццём прыбылі людзі, звязаныя з ваеннай разведкай РФ – Главным разведывательным управлением (ГРУ). «У іх заданне паўплываць на венгерскія выбары. Тое ж самае рабілі раней у Малдове», – паведаміў апазіцыянер, назваўшы сітуацыю «абсалютна беспрэцэдэнтнай».
Паводле звестак П.Мадзьяра, улада, якую ўзначальвае У.Орбан, «якая вось-вось упадзе», спрабуе ўтрымацца з дапамогай знешняга ўмяшання і падтрымкі з Усходу. Ён запатрабаваў неадкладна выслаць расейскіх агентаў, склікаць Камітэт нацыянальнай бяспекі і даць парламенту поўную справаздачу аб атрыманай ад саюзнікаў інфармацыі пра расійскую спецаперацыю. “Венгрыі патрэбнае кіраўніцтва, якое не будзе падвяргаць краіну пагрозе ні з Усходу, ні з Захаду… Няхай жыве свабодная, незалежная, еўрапейская Венгрыя!”, – падкрэсліў палітык, дадаўшы, што інтарэсы Будапешта заключаюцца ў тым, каб заставацца прадказальным і надзейным партнёрам для саюзнікаў.
Праз два тыдні The Washington Post, са спасылкай на ўнутраную справаздачу СВР (Службы внешней разведки) РФ, сапраўднасць якой пацвердзілі еўрапейскія разведслужбы, паведаміла, што расійская знешняя разведка прапаноўвала інсцэніраваць замах на прэм’ер-міністра Венгрыі Віктара Орбана, каб падняць яго рэйтынг перад выбарамі і паўлі. У цытуемым дакуменце прапануецца “арганізаваць замах на Орбана” як спосаб “фундаментальна змяніць усю парадыгму выбарчай кампаніі” і змясціць яе ў “эмацыйную плоскасць” – з акцэнтам на бяспеку і стабільнасць у краіне. Сама справаздача была падрыхтавана на фоне падзення папулярнасці У.Орбана. Расейскія аналітыкі паказваюць, што 52,3% грамадзян незадаволеныя сітуацыяй у краіне, прычым негатыўныя адзнакі пераважаюць як у гарадах, так і ў сельскай мясцовасці, дзе раней пазіцыі венгерскага прэм’ера былі моцныя. Паводле звестак апытанняў, У.Орбан саступае свайму суперніку Петэру Мадзьяру — лідару партыі «Ціса», які выступае з антыкарупцыйнай позвай.
Урад прэм’ер-міністра Венгрыі Віктара Орбана падтрымліваў цесныя кантакты з Расіяй на працягу ўсёй вайны ва Украіне. У сувязі з гэтым The Washington Post і яго еўрапейскія крыніцы адзначаюць, што кіраўнік МЗС Венгрыі Петэр Сіярта выкарыстаў перапынкі падчас сустрэч з прадстаўнікамі іншых краін-членаў ЕС, каб тэлефанаваць кіраўніку МЗС РФ Сяргею Лаўрову. На гэтым фоне прэм’ер-міністр Польшчы Дональд Туск заявіў, што прадстаўнікі Орбана “ва ўсіх падрабязнасцях інфармавалі Маскву аб пасяджэннях Савета ЕС”. «У нас даўно былі падазрэнні на гэты конт. Гэта адна з прычын, чаму я бяру слова толькі ў выпадку крайняй неабходнасці і кажу роўна столькі, колькі трэба», – напісаў Туск на сваёй старонцы ў X.
Фактычна адразу ж пасля гэтага Еўрасаюз стаў абмяжоўваць удзел Венгрыі ў канфідэнцыйных сустрэчах і адхіліў рэжым Віктара Орбана ад унутраных перамоваў і сакрэтнай інфармацыі – з-за асцярог уцечак у Расію. Паводле інфармацыі Politico, у знешняй палітыцы гэта прывяло да таго, што “значная частка еўрапейскай дыпламатыі” на дадзены момант праходзіць у фарматах малых груп замест агульных пасяджэнняў з удзелам усіх 27 краін-членаў ЕС. Так, перамовы ажыццяўляюцца ў групах Е3 (Францыя, Германія, Вялікабрытанія), Е4 (тыя ж краіны плюс Італія), “Веймарскі трыкутнік” (Германія, Польшча, Францыя), NB8 (восем краін Паўночнай Еўропы і Балтыі) і іншых. Ва ўнутранай палітыцы В.Орбану цяпер пагражае турэмнае зняволенне – за таемныя сувязі з Крамлём, паколькі, паводле заявы лідара венгерскай апазіцыі Петэра Мадзьяра, “гэта кваліфікуецца як здрада дзяржаве, і мы давядзём гэтую справу да канца”.
Былыя супрацоўнікі спецслужбаў, якія працавалі на Маскву, шматразова адзначалі ў сваіх выступах у масмедыя, што дзякуючы В.Орбану і яго людзям, Венгрыя вядзе разведвальную дзейнасць супраць Еўрасаюза. Пры гэтым канчатковым бенефіцыярам разведінфармацыі і шпіёнскіх намаганняў спецслужбаў Венгрыі ў Еўропе супраць саюзнікаў з’яўляецца Крэмль, а не Віктар Орбан, які папоўніў шэрагі агентуры спецслужбаў РФ у 1990-х гг., калі была наладжана яго цесная сувязь з сеткай Сямёна Магілевіча.
Сямён Магілевіч – адзін з кіраўнікоў расійскай арганізаванай злачыннасці ў Еўропе і асабліва каштоўны агент КДБ СССР, а затым СВР РФ, чаму, па словах ix былых афiцэраў, ёсць дакументальныя пацверджанні. Уся яго арганізацыя працавала ў Еўропе пад дахам расейскіх спецслужбаў. У Венгрыі, дзе яна таксама была з 1990 года “міжнародным філіялам” адной з найбуйнейшых АЗГ (ОПГ – арганiзаванай злачыннай групоўкi) Расіі – т.зв. “Сонцаўскай”. У 1996 г. будапешцкі філіял арганізацыі Магілевіча быў названы найбуйнейшай пляцоўкай па нелегальным гандлі зброяй ва Ўсходняй Еўропе. Акрамя таго праз гэты філіял у Вугоршчыне ішлі сустрэчныя плыні кантрабанды з Еўропы ў РФ (спіртное, цыгарэты і г.д.) – пры пасярэдніцтве будучага патрыярха РПЦ Кірыла (Гундзяева) – тады кіраўнікі Аддзела знешніх царкоўных. “Ніка”, якая кантралявалася “Сонцевской” АЗГ, які працаваў на КДБ з савецкiх часоў пад псеўданімам “Міхайлаў”. Сам Магілевіч неўзабаве стане лідараваць сярод злачынцаў па ўсім свеце, якіх шукае ФБР (у свой час у ТОП-10 такіх злачынцаў яго прозвішча знаходзілася побач з імем Усамы бен Ладэна).
Віктар Орбан ненавідзіць Украіну шмат у чым дзякуючы ролі ў жыцці «бандыцкага Будапешта 1990-х» украінцаў, якія працавалі на С. Магілевіча, які лічыўся украінскім крымінальным аўтарытэтам (дзякуючы таму, што нарадзіўся ў Кіеве), вядомым таксама тым, што шантажаваў будучага прэм’ер-міністра Венгрыі В. Орбана. Акрамя таго, С.Магілевіч быў бізнэс-партнёрам тагачаснага шэфа СБУ і прэзідэнта Кучмы. Дзякуючы гэтаму, аж да арышту ў 2008 годзе, Магілевіч займаўся ўкраінскім гандлем энерганосьбітамі (праз РосУкрЭнерга). Па сутнасці, гэта была афёра гіганцкага маштабу, якая прывяла да таго, што адпаведны судовы пазоў супраць яго падала нават тагачасная прэм’ер-міністр Украіны Юлія Цімашэнка. Пры гэтым уся арганізацыя Магілевіча працавала на знешнюю разведку Масквы. Ён займаўся шырокамаштабным гандлем наркотыкамі, зброяй, кантрабандай, арганізацыяй бардэляў і прадастаўленнем сэкс-паслуг, карумпаваннем і вярбоўкай дзейных і будучых афіцыйных асоб розных дзяржаў.
Экс-афіцэр КДБ-ФСБ Аляксандр Ліцвіненка, які перайшоў на Захад і быў пазней атручаны, сцвярджаў, што Магілевіч пазнаёміўся з Пуціным у 1993 г., калі прыязджаў у Пецярбург. Гэтая інфармацыя пацвярджаецца запiсамi (плёнкамі) з праслухоўваннем украінскага прэзідэнта Кучмы, вывезенымі ў 2000 г. на Захад і там абнародаваным афіцэрам з яго асабістай аховы. Сярод іх ёсць запіс, у якім кіраўнік ваеннай разведкі Украіны Смешка скардзіцца Кучме, што Магілевіч “купіў з трыбухамі” СБУ, будучы пры гэтым “наменклатурай ПГУ КДБ”. Пазней пры Пуціне Магілевіч пераехаў у Маскву, купіў вілу ў Снегірах. Паводле інфармацыі Марыё Скарамелла – кансультанта па пытаннях бяспекі і разведкі, які расследаваў дзейнасць Магілевіча з-за яго сувязяў з італьянскай аргзлачыннасцю і працаваў над гэтым разам з Упраўленнем па барацьбе з мафіяй – дадзеныя А.Літвіненка (Скарамелла шчыльна з ім узаемадзейнічаў падчас свайго расследавання відэа) былі “самымі дакладнымі і канкрэтнымі”.
«Фенамен» цяперашняга венгерскага прэм’ер-міністра Віктара Орбана, апроч узаемадзеяння з аргзлачыннасцю з Усходу, шмат у чым з’яўляецца следствам дзеянняў расейскіх спецслужбаў і іх савецкіх папярэднікаў часоў халоднай вайны, калі яны спрабавалі кантраляваць так званае міжмор’е, якое ўключае краіны былой Варшаўскай дамовы, — насуперак інтарэсам Еўропы як адзінага цэлага. З гэтай мэтай расійская разведка ў 1990-х гг. выкарыстоўвала агентуру сваёй савецкай папярэдніцы, накшталт Дзітмара Клода – міжнароднага тэрарыста-левака (як і Пуцін, ён быў сувязнікам паміж КДБ і тэрарыстамі РАФ – т.зв. «Фракцыі Чырвонай Арміі», якія праходзілі падрыхтоўку ў ГДР і інш. краінах Варшаўскай дамовы).
Гэтая агентура склалася яшчэ ў часы кіраўніцтва ПГУ КДБ – першага галоўнага ўпраўлення, якое выконвала функцыі знешняй разведкі, пазней на яго падставе будзе створана цяперашняя СВР РФ – Уладзімірам Кручковым (восенню 1956 г. падчас Венгерскага паўстання служыў пад кіраўніцтвам Ю. Андропава трэцім сакратаром СССР у Венгрыі, у 1974–1988-х з’яўляўся начальнікам ПГУ, у 1988-1991 гг. узначальваў увесь КДБ). У познесавецкія часы ва Усходнім блоку, куды ўваходзілі Венгрыя, Польшча Чэхаславакія, і іншыя краіны рэгіёна, масава вербавалі партыйных працаўнікоў. У той ці іншай ступені ўсе яны працавалі на Маскву. Пасля крушэння СССР перайшлі ў «спячы рэжым» (так званыя «спячыя»), а потым іх сталі «будзіць» з дапамогай пракамуністычнай агентуры ПГУ-СВР і расійскай арганізаванай злачыннасці ў Еўропе, якая таксама працавала на спецслужбы.
Паводле заявы Дзітмара Клода, якую ён зрабіў перад судом пад прысягай, апісваючы сувязі з Магілевічам і Орбанам, у 1994 годзе ён перадаў ад Магілевіча мільён дойчмарак Віктару Орбану і здымаў працэс перадачы на відэа. Гэтыя грошы былі вырашальным фундушам у выбарчую кампанію цяперашняга прэм’ер-міністра Венгрыі і забяспечылі наступны поспех яго палітычнай кар’еры. Па інфармацыі Д.Клода, пазней відэастужкі з кампраматам на Орбана былі перададзеныя спецслужбам Расіі ў абмен на вызваленне Магілевіча.
Пасля арышту С.Магілевіча, В.Орбан (на той момант – заўзяты крытык Крамля) раптоўна наведаў Расію, дзе сустрэўся з У.Пуціным і радыкальна змяніў сваю рыторыку, стаўшы адным з самых актыўных апалагетаў пуцінскага рэжыму ў Еўропе. Магілевіча ж неўзабаве адпусцілі на волю.
У красавіку 2017 г. былы прэм’ер-міністр сацыялістычнага ўрада Венгрыі Ферэнц Дзюрчань заявіў на прэс-канферэнцыі, што бачыў дакументы, якія даказваюць «фінансаванне партыі Фідэс Масквой» і заклікаў Віктара Орбана «на працягу трох дзён» падаць на яго ў суд, калі ён не згодны з гэтым сцвярджэннем. У суд супраць Дзьюрчаня Орбан не звяртаўся.
Такім чынам, калі венгерскія спецслужбы Віктара Орбана працуюць супраць устаноў ЕС і НАТО, то можна з высокай доляй верагоднасці лічыць, што адпаведная інфармацыя адыходзіла ў Крэмль і расійскія спецслужбы з’яўляюцца асноўнымі спажыўцамі гэтай інфармацыі. Акрамя таго, яшчэ адным з бенефіцыяраў можа быць камуністычны Кітай, з якім два гады таму Венгрыя заключыла пагадненне аб тым, што ў Будапешце з’явяцца патрулі і ўчасткі кітайскай паліцыі (так званыя “сэрвісныя цэнтры” ў месцах кампактнага пражывання кітайцаў). Робіцца гэта нібыта для таго, каб прадстаўнікі кітайскіх сілавых структур “лепш спраўляліся” з кантролем за ўласнымі грамадзянамі, якія знаходзяцца ў Венгрыі.